រឿងរ៉ាវនៃជីវិត

អារម្មណ៍សប្បាយរីករាយ ជីវិតមានសុខភាពល្អ

លោកយាយ ប៊ុនថៃ អាយុ ៧៤ឆ្នាំ រស់នៅក្នុងភូមិនំក្រៀប ខេត្តបាត់ដំបង។ ស្រដៀងទៅនឹងមនុស្សចាស់ដ៏ទៃទៀតក្នុងប្រទេសកម្ពុជាដែរ លោកយាយថៃ គឺជាស្ត្រីមេម៉ាយរស់នៅជាមួយចៅ ៤នាក់របស់គាត់ ដោយសារកូនៗរបស់ពួកគាត់បានធ្វើចំណាកស្រុកដើម្បីស្វែងរកការងារធ្វើ។

លោកយាយថៃ បានចែករំលែកជាដល់ពួកយើងថា ជីវិតរបស់គាត់មានការលំបាក និងរវល់ខ្លាំងក្នុងការមើលថែចៅៗរបស់គាត់ និងគាំទ្រដល់អ្នកភូមិផ្សេងទៀតផងដែរ ព្រោះគាត់ក៏ជាមេភូមិមួយរូបផងដែរ។ លោកយាយមិនមានពេលវេលាដើម្បីថែរក្សាសុខភាពរបស់គាត់ទេ ហើយគាត់ក៏មិនអាចទៅពិនិត្យសុខភាពជាប្រចាំនៅមណ្ឌលសុខភាពបានដែរ លោកយាយបាននិយាយថា “ខ្ញុំមានជំងឺលើសឈាម ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនមានពេលទៅមណ្ឌលសុខភាពទៀងទាត់ទេ ខ្ញុំមិនសូវខ្វល់ខ្វាយអំពីសុខភាពរបស់ខ្ញុំទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនដែលធ្វើលំហាត់ប្រាណណាមួយដែរ”។ ម្ដងម្កាលលោកយាយផៃ ក៏បានបង្ហាញពីអារម្មណ៍ឯកកោ និងភាពកណ្តោចកណ្តែងរបស់គាត់ផងដែរ គាត់មានបំណងចង់និយាយ និងចែករំលែកការលំបាក ឬរឿងរ៉ាវខ្លះៗ របស់គាត់ជាមួយមនុស្សចាស់ដទៃទៀត ប៉ុន្តែពួកគាត់ភាគច្រើនរស់នៅក្នុងភូមិផ្សេងគ្នា។

ក្រោយពីបានចូលរួមក្នុងសមាគមមនុស្សចាស់(OPA)នៅក្នុងភូមិ គាត់ត្រូវបានគេបោះឆ្នោតជ្រើសរើសជាមេដឹកនាំក្រុមវ៉ាវ (WoW)។ លោកយាយថៃ យល់ឃើញថាការរស់នៅរបស់គាត់មានការផ្លាស់ប្តូរប្រសើរជាងមុន លើសពីនេះបានជួយដល់សុខុមាលភាពរបស់គាត់ផងដែរ។ ឥឡូវលោកយាយមានពេលវេលាដើម្បីជួប និងជជែកជាមួយមនុស្សចាស់ផ្សេងទៀដោយមានភាពសប្បាយរីករាយ ជាពិសេសការចូលរួមជាមួយកម្មវិធីហាត់ប្រាណរបស់ក្រុមវ៉ាវ (WoW)។ ហើយបច្ចុប្បន្នលោកយាយថៃ រឹតតែមានភាពងាយស្រួលក្នុងការពិនិត្យសុខភាពឲ្យបានទៀងទាត់ថែមទៀតផង។

លោកយាយ បានប្រាប់មកពួកយើងថា គាត់ពិតជារីករាយ និងរំភើបណាស់ដែលមានឱកាសបានចូលរួមការបណ្តុះបណ្តាលដ៏អស្ចារ្យរយៈពេល ៥ថ្ងៃ នៅក្នុងកម្មវីធីក្រុមជួយខ្លួនឯងចម្រុះជំនាន់(ISHC) ហើយលោកយាយបានរៀនសូត្រពីសកម្មភាពជាច្រើនពីកម្មវិធីដែលគាត់អាចធ្វើបានដើម្បីជួយខ្លួនគាត់ឲ្យមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលរាល់ថ្ងៃ។ “ខ្ញុំចូលចិត្តកម្មវិធីនេះខ្លាំងណាស់ ដែលមានសកម្មភាពហាត់ប្រាណ លេងល្បែងថាមពល និងមានវគ្គបណ្តុះបណ្តាលពីជីវភាពនៃការរស់នៅ។ បន្ទាប់ពីការបណ្តុះបណ្តាលនេះខ្ញុំអាចប្រើប្រាស់លំនាំលំហាត់ប្រាណនេះជារៀងរាល់ព្រឹក”

ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានខែប៉ុណ្ណោះ លោកយាយថៃ យល់ថាសុខភាពរបស់គាត់កាន់តែរឹងមាំ បន្ទាប់ពីចាប់ផ្តើមធ្វើលំហាត់ប្រាណ​បានទៀងទាត់ និងផឹកទឹក EM។ សូម្បីតែសម្ពាធឈាមរបស់គាត់ក៏មានស្ថេរភាពជាងមុនដែរ។ លោកយាយថៃ បាននិយាយថា “ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថារឹងមំា និងប្រសើរជាងមុន នៅពេលហាត់ប្រាណរៀងរាល់ព្រឹក និងផឹកទឹក EM ហើយខ្ញុំបានចែករំលែកការអនុវត្តចំណេះដឹងនេះដល់សមាជិកក្រុមវ៉ាវ (WoW) របស់ខ្ញុំឲ្យអនុវត្តជាមួយគ្នារាល់ការប្រជុំប្រចាំខែ”

ស្របពេលសុខុមាលភាពកាន់តែប្រសើរឡើង លោកយាយថៃ បានស្វែងរកបទពិសោធន៍ថ្មីនៃការដាំត្រប់វែងជាមួយទឹកជី EM។ ប៉ុន្មានខែក្រោយមក លោកយាយថៃ បានសង្កេតឃើញថាត្រប់វែងរបស់គាត់ទទួលបានផ្លែផ្កាកាន់តែច្រើន បន្ទាប់ពីប្រើជី EM ដែលគាត់បានធ្វើ “ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ដែលបានឃើញត្រប់វែងរបស់ខ្ញុំរីកលូតលាស់ល្អយ៉ាងលឿន និងពោពេញទៅដោយផ្លែផ្កា” ។ ហើយគាត់ក៏បានដាក់ EM ដែលបានធ្វើ លាយជាមួយទឹកសម្រាប់ផឹករៀងរាល់ថ្ងៃផងដែរ “ខ្ញុំបានដាក់ EM នេះលាយជាមួយទឹកសម្រាប់ផឹកជារៀងរាល់ថ្ងៃ”

ជារឿយៗ មនុស្សចាស់អាចក្លាយជាមនុស្សឯកកោ និងត្រូវបានគេឲ្យរស់នៅដាច់ឆ្ងាយពីគេ។ ជាពិសេសក្នុងករណីដែលមនុស្សចាស់ចាប់ផ្តើមមានបញ្ហាក្នុងការបំលាស់ទី ដោយសារភាពចាស់ជរាពួកគាត់ ច្រើនតែត្រូវបានកូនទុកចោលឲ្យនៅផ្ទះ ដោយកម្រនឹងបានចេញពីផ្ទះណាស់ ព្រោះក្រុមគ្រួសារគាត់មិនមានពេលវេលា និងលទ្ធភាពអាចជួយគាត់បាន ដោយពួកគេត្រូវធ្វើចំណាកស្រុកដើម្បីទៅធ្វើការ។ អង្គការមនុស្សចាស់ធ្វើការជាមួយមនុស្សចាស់មិនមែនត្រឹមតែធ្វើការស្វែងរកការគាំទ្រ ឬសន្តិសុខហិរញ្ញវត្ថុនោះទេ វាក៏ស្ថិតក្នុងន័យការដាក់បញ្ចូលគ្នារវៀងសហគមន៍ និងសង្គមផងដែរ។

កសិកម្មចិញ្ចឹមមាន់

លោកតា សឿប សឿ អាយុ ៦៥ឆ្នាំ ជាកសិករដែលរស់នៅជាមួយប្រពន្ធ និងចៅ ៤នាក់នៅ ភូមិរាជដូនកែវ ស្រុកឯកភ្នំ។

កាលពីមុនជីវភាពគ្រួសាររបស់លោកតាសឿ មានការលំបាក ដោយគាត់ធ្វើកសិកម្ម និងលក់មាន់សាច់ដើម្បីរកប្រាក់បានតិចតួចសម្រាប់ជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ។ ស្របពេលដែលសង្គមមានការរីកចម្រើន និងទំនិញឡើងថ្លៃជាងមុននោះ ជីវភាពរបស់អ្នកចិញ្ចឹមមាន់មិនអាចរកប្រាក់បានគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ចិញ្ចឹមមនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងផ្ទះទេបាននោះទេ។ បច្ចេកទេសចិញ្ចឹមសត្វរបស់លោកតាសឿ គឺមានលក្ខណៈបែបប្រពៃណី​ ហើយមិនអាចឆ្លើយតបនឹងតម្រូវការដែលកំពុងកើនឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័សក្នុងពេលបច្ចុប្បន្នបាននោះទេ។ គួរបញ្ជាក់ផងដែរថា ដោយសារបម្រែ​​​​បម្រួលអាកាសធាតុនៅក្នុងភូមិ ដែលជាហេតុងាយធ្វើឲ្យមាន់ងាប់ នោះជាហានិភ័យខ្ពស់ចំពោះលោកតាសឿ និងក្រុមគ្រួសារដែលធ្វើឲ្យបាត់បង់ប្រាក់ចំណូល។ លោកតាសឿ បានមានប្រសាសន៍ថា “ខ្ញុំមិនអាចចិញ្ចឹមមាន់បានល្អទេ ខណៈពេលដែលខ្ញុំចិញ្ចឹមមាន់តាមទម្លាប់ និងបច្ចេកទេសចាស់របស់ខ្ញុំ” ដោយយល់ថាការអនុវត្តន៍ទាំងនេះ គឺមិនមាននិរន្តរភាពឡើយ។

នៅឆ្នាំ២០១៥ លោកតាសឿ បានធ្វើការសម្រេចចិត្តកែប្រែជីវិតរបស់គាត់ ដោយបានចុះឈ្មោះជាសមាជិកនៃសមាគមមនុស្សចាស់ (OPA) នៅភូមិរាជដូនកែវ ហើយបន្ទាប់មកគាត់ត្រូវបានគេជ្រើសរើសឱ្យក្លាយជាអ្នកទទួលផលពីគម្រោងបម្រែបម្រួលអាកាសធាតុ (BMZ) នៅស្រុកឯកភ្នំ។

តាមរយៈសមាគម លោកតាសឿ បានចាប់ផ្តើមមានឱកាសថ្មីដូចជាការចូលរួមវគ្គបណ្តុះបណ្តាលពង្រឹងសមត្ថភាពលើការដាំដំណាំ និងការចិញ្ចឹមសត្វ តាមរបៀបបែបបន្សុំាទៅនឹងការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ។ តាមរយៈគម្រោងនេះលោកក៏ទទួលបានសម្ភារៈកសិកម្ម ពូជដាំដំណាំ និងមាន់ចំនួន ៥ក្បាល។ “ខ្ញុំបានរៀនសូត្រច្រើនលើការធ្វើកសិកម្មធន់ទ្រាំ និងបន្សុំាទៅនឹងអាកាសធាតុ ដែលខ្ញុំទទួលបានមកពីសមាគម និងគំរោង ហើយខ្ញុំបានអនុវត្តបច្ចេកទេសទាំងនេះទៅក្នុងជីវភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្ញុំ”

បន្ទាប់ពីទទួលបានការបណ្តុះបណ្តាលលោកតាសឿ អាចផ្លាស់ប្តូរពីបច្ចេកទេសចិញ្ចឹមមាន់បែបប្រពៃណីទៅជាបច្ចេកទេសបែបថ្មី។ ជាលទ្ធផល លោកតា និងក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់មានមាន់ជិត ៦០ក្បាលរៀងរាល់ ៣ខែម្តង ហើយអាចរកប្រាក់ចំណូលបានចន្លោះពី ២៥ម៉ឺនរៀលទៅ ៣០ម៉ឺនរៀល (៦២.៥០ ដុល្លារទៅ ៧៥ ដុល្លារ) ។ ឥឡូវលោកតាសឿ អាចផ្គត់ផ្គង់សេចក្តីត្រូវការរបស់គ្រួសារគាត់ ហើយអាចបញ្ជូនចៅៗ ទាំង៤នាក់របស់គាត់ទៅសាលារៀនបានថែមទៀតផង។ ឥឡូវនេះពួកគាត់មានលទ្ធភាពអាចសន្សំប្រាក់បាន ដើម្បីប្រើប្រាស់ក្នុងករណីមានបញ្ហាសុខភាពណាមួយកើតឡើង។ លោកតាសឿ បានចែករំលែកបច្ចេកទេសជោគជ័យទាំងនេះជាមួយអ្នកជិតខាង និងសមាជិកដទៃទៀតនៃសមាគម (OPA) ។ លោកតាសឿ បានបញ្ជាក់ថា “ខ្ញុំពិតជារីករាយដែលបានចូលរួមជាសមាជិកនៃសមាគម (OPA) និងទទួលបានការកសាងសមត្ថភាព និងការគាំទ្រពីសមាគម ។ ឥឡូវខ្ញុំមានចំណូលច្រើនពីការចិញ្ចឹមមាន់ ហើយខ្ញុំអាចសន្សំបាន ៥,០០០រៀល (១,២៥ ដុល្លារ) ជារៀងរាល់ខែដើម្បីធ្វើឱ្យគ្រួសារខ្ញុំមានសុវត្ថិភាព និងចំណាយថ្លៃព្យាបាលសុខភាពក្នុងករណីមានអាសន្នណាមួយ”

ប្រទេសកម្ពុជាត្រូវបានពឹងផ្អែកលើវិស័យកសិកម្ម ហើយវិស័យនេះជាប្រភពចំណូលដ៏សំខាន់មួយ ដែល ៨០%បានមកពីសហគមន៍ដែលរស់នៅក្នុងទីជនបទ។ កម្មវិធីបណ្តុះបណ្តាល និងការអនុវត្តប្រកបដោយនិរន្តរភាពជួយដល់កសិករ និងសមាជិកសហគមន៍ឱ្យមានភាពជឿនលឿនទាន់សម័យ ស្របទៅនឹងសេដ្ឋកិច្ចដែលមានការរីកចម្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័ស។

ការអប់រំស្តីពីអនាម័យ និងទឹកស្អាត

លោកយាយឡាត អាយុ ៧២ឆ្នាំ ដែលសព្វថ្ងៃកំពុងរស់នៅជាមួយកូន ២នាក់ និងចៅ ៤នាក់នៅក្នុងផ្ទះសង្ក័សីចាស់មួយដែលមានទីតាំងនៅភូមិអន្សងសក ស្រុកឯកភ្នំ។

ស្ទើរតែពេញមួយជីវិតរបស់លោកយាយឡាត និងគ្រួសាររបស់គាត់បានរស់ដោយការផឹកទឹកភ្លៀង។ ទឹកភ្លៀងធ្លាក់ពីលើដំបូលស័ង្កសីចាស់នៃផ្ទះរបស់គាត់ ហើយហូរនាំច្រែះចាប់ និងធូលីដីកខ្វក់ចូលពាង។ “គ្រួសារខ្ញុំក្រីក្រ ហើយយើងមិនដែលស្គាល់ទេថាអ្វីទៅជាទឹកបរិភោគដែលមានសុវត្ថិភាព ហើយយើងក៏មិនមានសម្ថភាពទិញទឹកស្អាតសម្រាប់ប្រើប្រាស់បានដែរ។ យើងប្រើប្រាស់ទឹកភ្លៀងសម្រាប់ធ្វើចម្អិនអាហារ បោកគក់ ងូត ផឹក និងប្រើប្រាស់ចាំបាច់ផ្សេងៗទៀតនៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់យើង” ។

លោកយាយឡាត បានចែករំលែកថាការផឹកទឹកភ្លៀង គាត់ និងចៅៗ តែងតែឈឺពោះ ហើយពេលខ្លះមានស្ថានភាពធ្ងន់ធ្ងរដូចជាបណ្តាលឲ្យមានជម្ងឺគ្រុនពោះវៀនជាដើម។ ជម្ងឺទាំងនេះនឹងនាំមកនូវបញ្ហាកាន់តែច្រើនបន្ថែមទៀតដល់គ្រួសារ ព្រោះពួកគេត្រូវការរកប្រាក់បន្ថែមសម្រាប់ការព្យាបាល។ កូនៗរបស់គាត់លើកទឹកចិត្តគាត់ឱ្យដាំទឹកភ្លៀងមុនពេលបរិភោគ ប៉ុន្តែលោកយាយឡាតតែងតែមានអារម្មណ៍ថាភ័យខ្លាច នៅពេលចម្អិនអាហារ ឬក៏ដាំទឹក ខណៈពេលដែលគាត់ភ្លេចភ្លាំងច្រើន ហើយពេលខ្លះគាត់ទុកឱ្យភ្លើងកំពុងឆេះចោលនៅក្នុងផ្ទះបាយក៏មាន។ ដូច្នេះគាត់មានអារម្មណ៍ព្រួយបារម្ភថាអាចនឹងធ្វើឲ្យមានភ្លើងឆេះផ្ទះ “ខ្ញុំពិតជាខ្លាច រាល់ពេលចម្អិនម្ហូបអាហារសព្វថ្ងៃនេះ។ ខ្ញុំចាស់ណាស់ ហើយភ្លេចច្រើនទៀត ដូច្នេះខ្ញុំពិតជាខ្លាចធ្វើឲ្យមានភ្លើងឆេះផ្ទះណាស់”

បន្ទាប់ពី លោកយាយឡាតបានចូលរួមក្នុងសមាគមមនុស្សចាស់(OPA) នៅក្នុងភូមិរបស់គាត់ ក្នុងឆ្នាំ២០១៥ លោកយាយបានទទួលវគ្គបណ្តុះបណ្តាល និងការយល់ដឹងជាច្រើនអំពីការអនុវត្តទឹកស្អាត និងអនាម័យ ព្រមទាំងសកម្មភាពដែលត្រូវធ្វើនៅពេលមានគ្រោះមហន្តរាយកើតឡើង និងការថែទាំសុខភាពសម្រាប់មនុស្សចាស់។ ក្រោយពេលចូលរួមសមាគមមនុស្សចាស់ (OPA) លោកយាយឡាតក៏ទទួលបានធុងចម្រោះទឹកស្អាតពីគម្រោងផងដែរ។

ក្រោយពី លោកយាយឡាតបានបញ្ចប់វគ្គបណ្តុះបណ្តាលអំពីទឹកស្អាត និងអនាម័យលោកយាយចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់ក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃដោយផឹកតែទឹកដែលមានសុវត្ថិភាពពីធុងចម្រោះទឹក ឬទឹកឆ្អិនល្អ។ លោកយាយឡាត ក៏អាចចែករំលែកចំណេះដឹងរបស់គាត់ជាមួយចៅៗ របស់គាត់ ដោយបង្រៀនពួកគេឱ្យលាងដៃមុនពេលញ៉ាំអាហារ និងសម្អាតបរិស្ថាននៅជុំវិញផ្ទះរាងរាល់ថ្ងៃ។ បន្ទាប់ពីពេលនោះមកយាយឡាត និងចៅៗ របស់គាត់មានអារម្មណ៍ថាមានសុខភាពល្អ ហើយឥឡូវនេះ ”ខ្ញុំចំណាយថវិកាតិចជាងមុនក្នុងការព្យាបាលសុខភាព។ ខ្ញុំពិតជារីករាយណាស់ដែលបានចូលរួមជាមួយសមាគមមនុស្សចាស់ (OPA) ហើយសង្ឃឹមថាសមាគម នឹងពង្រីកសកម្មភាពរបស់ខ្លួនដើម្បីជួយដល់មនុស្សចាស់ក្រីក្រដទៃទៀតនៅក្នុងភូមិទាំងមូល” ។ គាត់បានបន្ថែមទៀតថាសមាគមមនុស្សចាស់កំពុងតែត្រូវបានទទួលស្គាល់ និងកំណត់ថាជាតម្រូវការ របស់មនុស្សចាស់នៅក្នុងភូមិនីមួយៗ។ ដោយសារតម្រូវការខុសគ្នាពីភូមិមួយទៅភូមិមួយ ពីសមាគមមួយទៅសមាគមមួយ វាពិតជាមានសារៈសំខាន់ណាស់ដែលទាំងតំរូវការ និងដំណោះស្រាយទាំងនោះត្រូវបានកំណត់ដោយមនុស្សចាស់ ដើម្បីមនុស្សចាស់។

ការទទួលបានឱកាសស្មើគ្នាសម្រាប់ជនពិការ

លោកតា សេង វឿន អាយុ៧២ឆ្នាំ ជាជនពិការ នៅភូមិស្វាយជ្រុំ ស្រុកឯកភ្នំ។ លោកតាវឿន រស់នៅជាមួយកូន ៦នាក់ និងចៅ ៣នាក់ នៅក្នុងផ្ទះតូចមួយ។ លោកតាវឿន បានបាត់បង់ជើងទាំងសងខាង ដោយសារតែការផ្ទុះមីនក្នុងកំឡុងពេលសង្គ្រាមស៊ីវិលក្នុងឆ្នាំ១៩៨៣។

ក្រុមគ្រួសាររបស់លោកតាវឿន គឺជាកសិករធ្វើស្រែចំការ ប៉ុន្តែវាទទួលបាននូវថវិកាតិចតួចណាស់សម្រាប់គ្រួសារ ហើយពេលខ្លះគ្មានសោះតែម្តង ដោយសារតែគ្រោះមហន្តរាយធម្មជាតិដូចជា ទឹកជំនន់ ឬព្យុះបំផ្លាញដំណាំ។ លោកតាវឿន បានបង្ហាញការព្រួយបារម្ភរបស់គាត់ថា “ខ្ញុំពិតជាព្រួយបារម្ភនៅពេលមានទឹកជំនន់ ឬព្យុះកើតឡើង នៅក្នុងភូមិពីព្រោះខ្ញុំជិះរទេះរុញ ដូច្នេះខ្ញុំមិនអាចចាកចេញពីផ្ទះបានទេ ហើយដំណាំរបស់ខ្ញុំនឹងត្រូវបំផ្លាញទាំងអស់”

លោកតាវឿន បានចូលរួមក្នុងសមាគមមនុស្សចាស់​ (OPA) នៅក្នុងភូមិរបស់គាត់នៅឆ្នាំ២០១៨ ហើយក្នុងនាមជាសមាជិកម្នាក់នៃសមាគមមនុស្សចាស់ លោកតាវឿន បានចូលរួមវគ្គបណ្តុះបណ្តាលលើកកម្ពស់ការយល់ដឹងស្តីពីសកម្មភាពកាត់បន្ថយហានិភ័យនៃគ្រោះមហន្តរាយ។ លោកតាបានប្រាប់ថា “ឥឡូវនេះខ្ញុំយល់ថា តើអ្វីទៅជាការកាត់បន្ថយគ្រោះមហន្តរាយ និងវិធីដើម្បីការពារវា ដោយសារតែការចូលរួមវគ្គបណ្តុះបណ្តាល ជាមួយសមាគមមនុស្សចាស់ ស្តីពីការកាត់បន្ថយហានិភ័យគ្រោះមហន្តរាយ”

សាកស្រមៃមើលថា មានទឹកជំនន់មកដល់ក្នុងភូមិ តើសហគមន៍គួរធ្វើអ្វី? មានបញ្ហាប្រឈមជាច្រើនសម្រាប់ជនងាយរងគ្រោះដូចជាមនុស្សចាស់ កុមារ និងប្រជាជនដែលមានពិការភាព។ លោកតាវឿន បានបញ្ជាក់ថា ឥឡូវនេះគាត់បានដឹងអំពីការអនុវត្តជាក់ស្តែងនៅក្នុងសហគមន៍ក្នុងស្ថានភាពទាំងនេះនៅពេលបានចូលរួមក្នុងសមយុទ្ធសាកល្បង “ខ្ញុំយល់ដឹងកាន់តែច្បាស់ពីវិធីការពារមុនពេល ក្នុងអំឡុងពេល និងក្រោយពេលគ្រោះមហន្តរាយកើតឡើង ជាពិសេសសម្រាប់អ្នកដែលរស់នៅលើរទេះរុញដូចខ្ញុំ”

សមាគមមនុស្សចាស់បានដើរតួយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការជូនដំណឹងដល់សហគមន៍ និងមនុស្សចាស់នៅក្នុងភូមិពេលណាមានគ្រោះមហន្តរាយកើតឡើង។ សមាគមក៏បានបង្កើតអនុគណៈកម្មការមួយដើម្បីគាំទ្រ និងឆ្លើយតបចំពោះគ្រោះមហន្តរាយណាមួយដែលកើតឡើងនៅក្នុងភូមិ។ “ឥឡូវខ្ញុំមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅ និងមានសុវត្ថិភាពជាងមុន នៅពេលចូលរួមជាមួយសមាគមមនុស្សចាសស់ ដោយដឹងថាមានអនុគណៈកម្មការ ហើយពួកគេកំពុងមើលថែរក្សាមនុស្សចាស់នៅពេលណាមានបញ្ហា ឬគ្រោះមហន្តរាយណាមួយកើតឡើង”

ការជួយផ្តល់ការគាំទ្រ និងឱកាស

លោកតា យូក យុន អាយុ ៧២ឆ្នាំដែលសព្វថ្ងៃរស់នៅជាមួយប្រពន្ធ និងចៅ ៤នាក់នៅភូមិរំចេក ស្រុកមោងឬស្សី។ ដោយសារជីវភាពក្រីក្រ និងការធ្វើការងារនៅមានកំរិត កូនៗរបស់គាត់ទាំងអស់បានធ្វើចំណាកស្រុកទៅប្រទេសថៃ ដើម្បីធ្វើការងារស៊ីឈ្មួលពលកម្ម ហើយបានទុកកូនតូចៗរបស់ពួកគេជាមួយលោកតាយុន និងភរិយា។

លោកតាយុន និងភរិយា បានដាំដំណាំបន្តិចបន្តួចដើម្បីចិញ្ចឹមចៅ ប៉ុន្តែក្រៅពីនេះពួកគាត់មិនមានថវិកាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់សម្រាប់ចៅទៅសាលារៀន ឬចំណាយសម្រាប់ការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃទេ។ លោកតាយុនបាននិយាយថា “ប្រពន្ធខ្ញុំ និងខ្ញុំចាស់ហើយយើងមិនអាចធ្វើការងារធ្ងន់ៗបានទៀតទេ ដូច្នេះយើងធ្វើការដាំដុះដើម្បីចិញ្ចឹមគ្រួសាររបស់យើង”។ ពេលខ្លះកូនៗ របស់គាត់មានលទ្ធភាពផ្ញើប្រាក់មកបន្តិចបន្តួចដល់ពួកគាត់ ប៉ុន្តែមិនគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបញ្ជូនចៅទៅសាលារៀនទេ។

លោកតាយុន និងភរិយា បានចូលរួមជាសមាជិកនៃសមាគមមនុស្សចាស់ (OPA) នៅក្នុងភូមិរបស់ពួកគាត់ ហើយពួកគាត់បានស្នើសុំប្រាក់កម្ចីចំនួន ៤០ម៉ឺនរៀល​ (១០០ដុល្លាសហរដ្ឋអាមេរិច) ពីសមាគមដើម្បីពង្រីកការដាំដុះរបស់ពួកគាត់ ដើម្បីបង្កើនប្រាក់ចំណូលដល់គ្រួសារ។ បន្ទាប់ពីទទួលបានប្រាក់កម្ចីពីសមាគមហើយ លោកតាបានប្រើវាដើម្បីទិញគ្រាប់ពូជបន្ថែមទៀតដើម្បី ដាំសណ្តែក ត្រកួន និងស្ពៃក្តោបនៅក្នុងសួនបន្លែដ៏តូចរបស់ពួកគាត់។ បន្ទាប់ពីដំណាំត្រូវបានប្រមូលផល គាត់ចាប់ផ្តើមទទួលបានប្រាក់ចំណូលទៀងទាត់ក្នុងចន្លោះពី ៥,០០០រៀលទៅ ៨,០០០រៀល (១.២៥ ទៅ ២ដុល្លាសហរដ្ឋអាមេរិក) ក្នុងមួយថ្ងៃអាស្រ័យលើរដូវកាល។

មួយឆ្នាំក្រោយមក លោកតាយុន អាចសងប្រាក់កម្ចីទាំងអស់ទៅឱ្យសមាគម ហើយអាចសន្សំប្រាក់បានគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីទិញថ្នាំនៅពេលមាននរណាម្នាក់នៅក្នុងគ្រួសារមានជំងឺ។ លោកតាក៏អាចមានលទ្ធភាពបញ្ជូនចៅៗរបស់គាត់ទៅសាលារៀន និងទិញសម្ភារៈសិក្សាសម្រាប់ពួកគេផងដែរ។ លោកតាបាននិយាយថា “សម្រាប់មនុស្សមានវ័យចាស់ដូចខ្ញុំ គ្មាននរណាហ៊ានផ្តល់ប្រាក់កម្ចីទេប៉ុន្តែសមាគមមនុស្សចាស់បានឲ្យខ្ញុំខ្ចី។ សមាគមមនុស្សចាស់មិនត្រឹមតែផ្តល់ប្រាក់កម្ចីឱ្យខ្ញុំប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបានបញ្ជូនខ្ញុំឱ្យចូលរួមក្នុងវគ្គបណ្តុះបណ្តាលបច្ចេកទេសកសិកម្ម និងការដាំដំណាំថែមទៀត ដែលអាចឱ្យខ្ញុំមានឱកាសបានរីកចម្រើនប្រកបដោយផ្លែផ្កា។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍កក់ក្តៅ និងរីករាយដែលបានក្លាយជាសមាជិកនៃសមាគមមនុស្សចាស់

ជាអកុសលនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាមិនមានប្រព័ន្ធសោធនសង្គមទេ ដូច្នេះចំណូលរបស់មនុស្សចាស់ទទួលបានតែប្រាក់ឧបត្ថមពីគ្រួសារពួកគេប៉ុណោ្ណះ ដែលធ្វើឲ្យមនុស្សចាស់ជាច្រើនត្រូវបង្ខំចិត្តបន្តធ្វើការដើម្បីរក្សានូវសន្តិសុខនៃប្រាក់ចំនូលរបស់ខ្លួន។ សមាគមមនុស្សចាស់ បានជួយមនុស្សចាស់ឱ្យរៀននូវជំនាញសម្រាប់ផ្តល់ឱកាសឲ្យពួកគេអាចរកប្រាក់ចំនូលប្រកបដោយនិរន្តរភាព ដោយសមស្របតាមអាយុ និងឆ្លើយតបទៅនឹងតម្រូវការសេដ្ឋកិច្ចដែលកំពុងរីកចម្រើនផងដែរ។

ភាពជាអ្នកដឹងនាំ និងសហគមន៍

លោកតា ឡឹក សារ៉ន អាយុ៦៨ឆ្នាំ ដែលជាសមាជិកនៃគណៈកម្មការគ្រប់គ្រងក្រុមវ៉ាវ (WoW) នៅភូមិកំពង់ព្រះ ស្រុកសង្កែ។ លោកតាសារ៉ន បានចែករំលែកមកកាន់អង្គការមនុស្សចាស់កម្ពុជាថា លោកពិតជារំភើបណាស់ដែលបានជាប់ឆ្នោតជាសមាជិកគណៈកម្មការ និងបានចូលរួមសកម្មភាពរបស់ក្រុមវ៉ាវ។ លោកតាបានមានប្រសាសន៍ថា “គាត់បានយល់ដឹងអំពីការថែទាំសុខភាព និងការបង្កើនចំណេះដឹងអំពីជីវភាពរស់នៅ”

សមាគមមនុស្សចាស់របស់គាត់ត្រូវបានបង្កើតឡើងដំបូងនៅចុងឆ្នាំ២០១៧ ដែលដឹកនាំដោយមនុស្សចាស់ក្នុងភូមិ និងមានការគាំទ្រខាងបច្ចេកទេសពីអង្គការមនុស្សចាស់កម្ពុជា។ នៅដំណាក់កាលដំបូង សមាគមរបស់គាត់មិនអាចដំណើរការសកម្មភាពសម្រាប់ការកសាងសមត្ថភាពបានទេ គ្រាន់តែគាត់អាចគាំទ្រថវិកាសម្រាប់ពិធីបុណ្យសព ឬក្នុងឱកាសដ៏កម្រដូចជានៅពេលដែលមាននរណាម្នាក់ធ្លាក់ខ្លួនឈឺតែប៉ុណ្ណោះ។

ជាមួយនឹងការរីកចម្រើន និងការគាំទ្របន្ថែមពីអង្គការមនុស្សចាស់ ពួកគាត់ត្រូវបានជ្រើសរើសឱ្យក្លាយជាក្រុមវ៉ាវ (WoW) ផងដែរ ក្រុមវ៉ាវ តំណាងឱ្យសមាគមឆ្នើមដែលបានក្លាយជាអ្នកទ្រទ្រង់ខ្លួនឯង និងស្វែងរកមូលនិធិដោយខ្លួនឯង។ នេះគឺជាព័ត៌មានគួរជាទីត្រេកអរនៅក្នុងភូមិ នៅពេលដែលក្រុមវ៉ាវនេះ ត្រូវបានគេជ្រើសរើសឱ្យនៅក្នុងចំណែកមួយនៃគម្រោង SANA II ជាមួយអង្គការមនុស្សចាស់កម្ពុជា(HAC)។ លោកតាសារ៉នមានប្រសាសន៍ថា “ឥឡូវនេះយើងមានសកម្មភាពជាច្រើនដើម្បីគាំទ្រ និងជួយមនុស្សចាស់នៅក្នុងភូមិ ដូចជាការធ្វើលំហាត់ប្រាណ ការយល់ដឹងអំពីសុខភាព និងការពិនិត្យសុខភាព កម្មវិធីឥណទានខ្នាតតូច និងជីវភាពនៃការរស់នៅ”។ ដោយសារមានការគាំទ្រពីគម្រោង SANA II និងអង្គការមនុស្សចាស់កម្ពុជា បានធ្វើឲ្យមានការកើនឡើងនៃសមាជិកក្នុងសមាគម និងការចូលរួមក្នុងសកម្មភាពរបស់ក្រុមវ៉ាវថែមទៀតផង។

គណៈកម្មការក្រុមវ៉ាវ ជួយក្នុងការចែករំលែកចំណេះដឹងសំខាន់ៗ លើកកម្ពស់ជីវភាពរស់នៅរបស់មនុស្សចាស់ និងការអនុវត្តតាមរយៈការប្រជុំ និងសកម្មភាពផ្សេងៗ។ លោកតាសារ៉ន បាននិយាយទៀតថា “ខ្ញុំពិតជារីករាយណាស់ដែលបានចូលរួមសកម្មភាពក្រុមវ៉ាវ (WoW) និងគាំទ្រដល់ប្រជាជនក្រីក្រ និងមនុស្សចាស់ដែលកំពុងជួបការលំបាកនៅក្នុងភូមិ”

លោកតាសារ៉ន បានលើកឡើងថា កាលពីមុនលោកមិនដែលយកចិត្តទុកដាក់ច្រើនចំពោះសុខភាព ការហាត់ប្រាណ និងកម្រទៅមណ្ឌលសុខភាពណាស់។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីគាត់បានទទួលការបណ្តុះបណ្តាលក្នុងក្រុមជួយខ្លួនឯងចំរុះជំនាន់(ISHC) និងវិធីសាស្រ្តនៃការថែទាំសុខភាព គាត់បានចាប់ផ្តើមអនុវត្តទម្លាប់ថ្មី ដូចជាការធ្វើលំហាត់ប្រាណទៀងទាត់ និងការតាមដានសុខភាពរបស់គាត់ជាប្រចាំ។ លោកតាបានមានប្រសាសន៍ថា “ខ្ញុំមានភាពសប្បាយរីករាយក្នុងការចូលរួមការធ្វើលំហាត់ប្រាណនេះ ក្រុមវ៉ាវរបស់យើងកំពុងចាប់ផ្តើមធ្វើលំហាត់ប្រាណប្រចាំសប្តាហ៍ ហើយខ្ញុំធ្វើលំហាត់ប្រាណនេះជារៀងរាល់ថ្ងៃនៅផ្ទះ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលជាងមុន ពេលធ្វើលំហាត់ប្រាណទៀងទាត់ ហើយក្នុងរយៈពេល ៣ខែនេះ សូម្បីតែការបរិភោគ និងការសម្រាករបស់ខ្ញុំក៏កាន់តែប្រសើរដែរ។ សម្ពាធឈាមរបស់ខ្ញុំ គឺមានស្ថេរភាពជាងមុន” ។ ការធ្វើលំហាត់ប្រាណ និងការរួមបញ្ចូលមនុស្សចាស់ទៅក្នុងសង្គម និងសហគមន៍គឺមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់សម្រាប់សុខភាពផ្លូវចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ។ គ្រាន់តែសកម្មភាពតូចមួយ ដែលយើងត្រូវអនុវត្ត ២-៣ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដូចជាការដើរ ក៏អាចបង្កើនសុខុមាលភាពរបស់មនុស្សម្នាក់ៗបានដែរ។